Prediker 1

De woorden van de Prediker, de zoon van David, koning in Jeruzalem.

Lucht en leegte, zegt de Prediker.
Lucht en leegte, alles is leeg.

Wat levert het een mens op dat hij zwoegt onder de zon?

Het ene geslacht gaat, het volgende komt, maar de aarde blijft altijd bestaan.

De zon komt op en de zon gaat onder.
Zij hijgt terug naar de plaats waar zij opkomt.

De wind gaat naar het zuiden en draait naar het noorden.
Rond en rond gaat hij, en steeds keert de wind op zijn baan terug.

Alle beken lopen naar de zee, maar de zee raakt niet vol.
Naar de plaats waar de beken heen gaan, gaan zij telkens weer.

Alle dingen zijn zo vermoeiend dat niemand het kan zeggen.
Het oog kijkt zich niet vol en het oor luistert zich niet vol.

Wat geweest is, zal er weer zijn.
Wat gedaan is, zal weer gedaan worden.
Er is niets nieuws onder de zon.

Is er iets waarvan men kan zeggen: Kijk, dit is nieuw?
Het was er al in de eeuwen voor ons.

Aan wat vroeger was, denkt niemand meer.
En aan wat later komt, zal ook niemand meer denken bij wie daarna leven.

Ik, de Prediker, was koning over Israël in Jeruzalem.

Ik zette mij erop om met wijsheid alles te onderzoeken wat er onder de hemel gebeurt.
Dat is een zware bezigheid die God de mensen gegeven heeft om zich mee bezig te houden.

Ik zag alles wat er onder de zon gebeurt.
En kijk, het was allemaal lucht en najagen van wind.

Wat krom is, kun je niet recht maken, en wat ontbreekt, kun je niet meetellen.

Ik zei bij mijzelf: Kijk, ik heb meer wijsheid verzameld dan iedereen die voor mij in Jeruzalem was.
Mijn hart heeft veel wijsheid en kennis gezien.

Ik zette mij erop om wijsheid en kennis te leren kennen, en ook onzin en dwaasheid.
Ik merkte dat ook dat najagen van wind is.

Want bij veel wijsheid is veel verdriet, en wie kennis vermeerdert, vermeerdert pijn.