Handelingen 4

Terwijl zij tot het volk spraken, kwamen de priesters op hen af, met de bevelhebber van de tempelwacht en de sadduceeën.

Zij waren erg boos, omdat de apostelen het volk onderwezen en in Jezus de opstanding uit de doden verkondigden.

Zij grepen hen en zetten hen vast tot de volgende dag, want het was al avond.

Maar veel mensen die het woord gehoord hadden, kwamen tot geloof.
Het aantal mannen groeide tot ongeveer 5.000.

De volgende dag kwamen hun leiders, oudsten en schriftgeleerden in Jeruzalem bij elkaar.

Ook Annas, de hogepriester, was er, met Kajafas, Johannes en Alexander, en iedereen die bij de familie van de hogepriester hoorde.

Zij zetten Petrus en Johannes in het midden en vroegen: Door welke kracht of door welke naam hebben jullie dit gedaan?

Toen zei Petrus, vervuld met de Heilige Geest, tegen hen: Leiders van het volk en oudsten van Israël,

Zij zagen hoe vrijmoedig Petrus en Johannes waren en merkten dat het eenvoudige, ongeleerde mensen waren.
Daar verbaasden zij zich over.
Zij herkenden hen als mensen die bij Jezus geweest waren.

Zij zagen ook de genezen man bij hen staan, en daarom konden zij er niets tegen inbrengen.

Zij lieten hen buiten de Raad wachten en overlegden met elkaar.

Zij zeiden: Wat moeten wij met deze mensen doen?
Iedereen in Jeruzalem weet dat er een duidelijk teken door hen gebeurd is, en dat kunnen wij niet ontkennen.

Zij riepen hen binnen en verboden hun helemaal te spreken of te onderwijzen in de Naam van Jezus.

Maar Petrus en Johannes antwoordden: Oordeel zelf of het voor God juist is om meer naar jullie te luisteren dan naar God.

Zij dreigden nog meer, maar lieten hen gaan.
Zij konden geen manier vinden om hen te straffen, vanwege het volk.
Iedereen prees God om wat er gebeurd was.

De man bij wie dit teken van genezing gebeurd was, was namelijk ouder dan 40 jaar.

Toen zij vrijgelaten waren, gingen zij naar de anderen.
Zij vertelden alles wat de overpriesters en de oudsten tegen hen gezegd hadden.

Toen de anderen dat hoorden, riepen zij eensgezind tot God.
Zij zeiden: Heere, U hebt de hemel, de aarde en de zee gemaakt, met alles wat daarin is.

Toen zij gebeden hadden, beefde de plaats waar zij bij elkaar waren.
Zij werden allemaal vervuld met de Heilige Geest en spraken het woord van God met vrijmoedigheid.

De menigte van gelovigen was één van hart en ziel.
Niemand zei dat zijn bezit alleen van hem was; zij hadden alles samen.

De apostelen getuigden met grote kracht van de opstanding van de Heere Jezus.
Er rustte grote genade op hen allemaal.

Niemand onder hen leed gebrek.
Wie land of huizen bezat, verkocht dat en bracht de opbrengst mee.

Zij legden het geld aan de voeten van de apostelen.
Iedereen kreeg wat hij nodig had.

Ook Joses deed dat, een Leviet uit Cyprus.
De apostelen noemden hem Barnabas, wat betekent: zoon van de troost.

Hij had een stuk land.
Dat verkocht hij, en het geld legde hij aan de voeten van de apostelen.