Handelingen 21

Wij namen afscheid van hen en voeren weg.
Wij zetten rechtstreeks koers naar Kos, de volgende dag naar Rhodus en vandaar naar Patara.

Daar vonden wij een schip dat naar Fenicië voer.
Wij gingen aan boord en vertrokken.

Wij kregen Cyprus in zicht, lieten het aan bakboord liggen en voeren naar Syrië.
Wij kwamen aan in Tyrus, want daar moest het schip zijn lading lossen.

Wij vonden daar de leerlingen en bleven zeven dagen.
Door de Geest zeiden zij tegen Paulus dat hij niet naar Jeruzalem moest gaan.

Toen die dagen voorbij waren, gingen wij weer op reis.
Zij deden ons allemaal uitgeleide, met vrouwen en kinderen, tot buiten de stad.
Op het strand knielden wij neer en baden.

Wij namen afscheid van elkaar.
Wij gingen aan boord, en zij gingen terug naar huis.

Wij voeren van Tyrus verder en kwamen aan in Ptolemaïs.
Daar groetten wij de gelovigen en bleven een dag bij hen.

De volgende dag gingen Paulus en wij verder naar Cesarea.
Daar kwamen wij in het huis van Filippus de evangelist, een van de zeven, en bleven bij hem.

Hij had vier ongetrouwde dochters die profeteerden.

Wij bleven daar een aantal dagen.
Toen kwam er een profeet uit Judea die Agabus heette.

Hij kwam naar ons toe, nam de gordel van Paulus en bond daarmee zijn eigen handen en voeten vast.
Hij zei: Dit zegt de Heilige Geest: Zo zullen de Joden in Jeruzalem de man binden van wie deze gordel is.
Zij zullen hem uitleveren aan de andere volken.

Toen wij dit hoorden, vroegen wij en de mensen daar hem om niet naar Jeruzalem te gaan.

Maar Paulus antwoordde: Waarom huilen jullie en maken jullie mijn hart week?
Ik ben bereid in Jeruzalem niet alleen gebonden te worden, maar ook te sterven voor de Naam van de Heere Jezus.

Hij liet zich niet ompraten.
Toen legden wij ons erbij neer en zeiden: Laat de wil van de Heere gebeuren.

Na die dagen maakten wij ons klaar en gingen op naar Jeruzalem.

Een paar leerlingen uit Cesarea gingen met ons mee.
Zij brachten ons bij Mnason uit Cyprus, een leerling van het eerste uur, bij wie wij zouden logeren.

Toen wij in Jeruzalem aankwamen, ontvingen de gelovigen ons blij.

De volgende dag ging Paulus met ons naar Jakobus.
Alle oudsten waren daar gekomen.

Hij groette hen en vertelde punt voor punt wat God door zijn dienst onder de andere volken gedaan had.

Toen zij dat hoorden, prezen zij de Heere.
Zij zeiden tegen hem: Je ziet, broeder, hoeveel duizenden Joden tot geloof gekomen zijn.
Zij houden zich allemaal vol ijver aan de wet.

De volgende dag nam Paulus de mannen mee en reinigde zich samen met hen.
Hij ging de tempel binnen en maakte bekend wanneer de dagen van de reiniging voorbij zouden zijn.
Hij bleef daar tot voor ieder van hen het offer gebracht was.

De zeven dagen liepen bijna ten einde.
Toen zagen de Joden uit Asia hem in de tempel.
Zij brachten het hele volk in beroering en grepen hem.

Zij riepen: Israëlieten, kom helpen!
Dit is de man die overal iedereen leert tegen ons volk, tegen de wet en tegen deze plaats.
Bovendien heeft hij Grieken de tempel binnengebracht en deze heilige plaats ontheiligd.

Zij hadden namelijk eerder Trofimus uit Efeze met hem in de stad gezien.
Zij dachten dat Paulus hem de tempel binnengebracht had.

De hele stad kwam in opschudding en het volk liep samen.
Zij grepen Paulus en sleepten hem de tempel uit.
Meteen werden de deuren gesloten.

Terwijl zij hem wilden doden, kwam het bericht bij de commandant van de troepen dat heel Jeruzalem in verwarring was.

Hij nam meteen soldaten en officieren mee en rende naar hen toe.
Toen de mensen de commandant en de soldaten zagen, stopten zij met het slaan van Paulus.

De commandant kwam dichterbij, greep hem en gaf bevel hem met twee ketenen te boeien.
Hij vroeg wie hij was en wat hij gedaan had.

In de menigte riep de een dit en de ander dat.
Door de onrust kon hij niets met zekerheid te weten komen.
Daarom gaf hij bevel hem naar de kazerne te brengen.

Bij de trappen moesten de soldaten hem dragen, want de menigte was zo gewelddadig.

De hele menigte liep achter hem aan en riep: Weg met hem!

Paulus zou net de kazerne binnengebracht worden.
Hij zei tegen de commandant: Mag ik u iets zeggen?
Die zei: Kent u Grieks?

Paulus zei: Ik ben een Joodse man uit Tarsus, burger van een bekende stad in Cilicië.
Ik vraag u: laat mij tot het volk spreken.

De commandant gaf toestemming.
Paulus ging op de trappen staan en gaf het volk een teken met zijn hand.
Er kwam een grote stilte, en hij sprak hen toe in het Hebreeuws: