2 Korintiërs 2

Ik had bij mijzelf besloten om niet weer met verdriet naar jullie toe te komen.

Als ik jullie verdriet doe, wie maakt mij dan blij?
Alleen degene die ik verdriet gedaan heb.

Daarom heb ik jullie dit geschreven.
Zo hoef ik bij mijn komst geen verdriet te hebben van wie mij juist blij moeten maken.
Ik vertrouw erop dat mijn blijdschap die van jullie allemaal is.

Ik heb jullie geschreven vanuit veel verdriet en benauwdheid, met veel tranen.
Niet om jullie verdriet te doen, maar om jullie te laten zien hoeveel ik van jullie houd.

Heeft iemand verdriet veroorzaakt, dan deed hij dat niet bij mij, maar voor een deel bij jullie allemaal.
Ik wil hem niet te zwaar belasten.

Voor zo iemand is de straf van de meerderheid genoeg geweest.

Jullie moeten hem nu juist vergeven en troosten.
Anders wordt hij verzwolgen door al te groot verdriet.

Daarom vraag ik jullie: laat hem merken dat jullie van hem houden.

Ik heb namelijk geschreven om te zien of jullie de proef doorstaan en in alles gehoorzaam zijn.

Wie jullie iets vergeven, vergeef ik ook.
Wat ik vergeven heb, heb ik vergeven om jullie, voor het aangezicht van Christus.
Zo krijgt de satan geen voordeel op ons.

Wij kennen zijn plannen namelijk maar al te goed.

Toen ik in Troas kwam om het evangelie van Christus te verkondigen, ging er een deur voor mij open in de Heere.

Toch had ik geen rust in mijn geest, omdat ik Titus niet vond.
Ik nam afscheid van hen en vertrok naar Macedonië.

God zij dank.
Hij voert ons altijd mee in de overwinningsstoet van Christus.
Door ons verspreidt Hij overal de geur van de kennis van Hem.

Wij zijn voor God een goede geur van Christus, zowel bij wie gered worden als bij wie verloren gaan.

Voor de een zijn wij een geur van dood tot dood, voor de ander een geur van leven tot leven.
Wie is hiertoe in staat?

Wij drijven geen handel in het woord van God, zoals zovelen.
Wij spreken uit zuiverheid, uit God en voor Gods aangezicht, in Christus.