Jubileeën 6

Op de eerste dag van de derde maand ging Noach uit de ark.

Hij stond weer op de aarde.
Hij nam een bokje en deed met het bloed daarvan verzoening voor alle schuld van de aarde.
Want alles wat erop geleefd had, was vernietigd, behalve wie met Noach in de ark waren.

Hij offerde het vet op het altaar.
Ook nam hij een stier, een bok, een schaap, bokjes, zout, een tortelduif en een jonge duif.

God rook de aangename geur en sloot met hem een verbond: er zou nooit meer een vloed komen die de aarde vernietigt, zolang de aarde bestaat.
Zaaien en oogsten zullen nooit ophouden.
Kou en hitte, zomer en winter, dag en nacht zullen hun vaste orde nooit veranderen of verliezen.

Noach en zijn zonen zwoeren dat ze nooit bloed zouden eten dat in vlees zit.

Daarom heeft Hij jou gezegd dat ook jij in deze maand op de berg met de Israëlieten een verbond moet sluiten, met een eed.

Deze getuigenis is voor jullie opgeschreven, zodat jullie haar altijd houden: jullie mogen nooit bloed eten van wilde dieren of van vogels, zolang de aarde bestaat.

En jij, geef de Israëlieten opdracht geen bloed te eten, zodat hun naam en hun nakomelingen altijd blijven bestaan voor God, onze God.

Aan deze wet komt geen einde, want ze geldt voor altijd.
Generatie na generatie moeten ze haar houden, zodat er elke dag met bloed bij het altaar voor hen gebeden kan worden, en er 's morgens en 's avonds steeds voor hen verzoening gedaan wordt voor God.
Zo zullen ze deze wet houden en niet uitgeroeid worden.

Hij gaf Noach en zijn zonen een teken dat er nooit meer een vloed op de aarde zou komen.

Hij plaatste Zijn regenboog in de wolken als teken van het eeuwige verbond.

Daarom is op de platen in de hemel vastgelegd en opgeschreven dat ze in deze maand het feest van de weken moeten vieren, één keer per jaar, om het verbond elk jaar te vernieuwen.

Dit hele feest werd in de hemel gevierd vanaf de dag van de schepping tot de tijd van Noach: zesentwintig jubeljaren en vijf jaarweken.
Noach en zijn zonen hielden het zeven jubeljaren en één jaarweek lang, tot de dag dat Noach stierf.
Vanaf zijn dood tot de tijd van Abraham lieten zijn zonen het feest verloren gaan, en ze aten bloed.

Alleen Abraham hield het, en na hem Izak en Jakob, tot in jouw tijd.

En jij, geef ook de Israëlieten opdracht om dit feest te houden, generatie na generatie, als een gebod voor hen: één dag per jaar, in deze maand, moeten ze het vieren.

Want het is het feest van de weken en het is het feest van de eerste vruchten.
Dit feest heeft twee kanten.
Jullie moeten het vieren zoals erover geschreven en in steen gegraveerd staat.

Want ik heb in het boek van de eerste wet, dat ik voor jou heb geschreven, opgeschreven dat jullie het op de juiste tijd moeten vieren, één dag per jaar.

De eerste dag van de eerste maand, de eerste dag van de vierde maand en de eerste dag van de tiende maand zijn de dagen van de herinnering.
Het zijn de dagen waarop de jaargetijden beginnen.

Noach stelde ze in als feesten voor alle generaties, voor altijd, zodat ze voor hem een herinnering zouden zijn.

Op de eerste dag van de eerste maand kreeg hij de opdracht een ark te bouwen.
Op die dag werd de aarde ook droog: hij opende de ark en zag de aarde.

Op de eerste dag van de vierde maand werden de monden van de diepten van de afgrond beneden gesloten.
Op de eerste dag van de zevende maand gingen alle monden van de afgronden van de aarde open, en het water begon daarin weg te zakken.

Op de eerste dag van de tiende maand werden de toppen van de bergen zichtbaar, en Noach was blij.

Daarom stelde hij ze in als feesten van de herinnering, voor altijd.

Zo werden ze op de platen in de hemel gezet.

Alles bij elkaar duurt het jaar volgens de geboden 52 weken.

Zo staat het gegraveerd en vastgelegd op de platen in de hemel.

En jij, geef ook de Israëlieten opdracht om de jaren volgens dit getal te houden: 364 dagen.
Dan is het jaar volledig.

Als ze dit overtreden en zich niet aan Zijn gebod houden, raken al hun jaargetijden in de war.
De jaren schuiven uit hun vaste orde, de tijden raken in de war en de jaren verschuiven, en ze zullen hun voorschriften overtreden.

Alle Israëlieten zullen het vergeten en de weg van de jaren niet meer vinden.

Ik weet het zeker.

Er zullen mensen zijn die zich richten naar wat ze aan de maan waarnemen.

Daardoor zullen de jaren bij hen uit de pas lopen, omdat ze die in de war brengen.
Van de dag van de getuigenis zullen ze een verachtelijke dag maken.

Daarom geef ik je deze opdracht en waarschuw ik je, zodat jij hen waarschuwt.
Want na jouw dood zullen je kinderen het in de war brengen, zodat ze het jaar niet meer op precies 364 dagen houden.