Job 2

Opnieuw kwamen de hemelse wezens op een dag bij de HEERE.
Ook de satan kwam met hen mee om zich bij de HEERE te melden.

De HEERE zei tegen de satan: Waar kom je vandaan?
De satan antwoordde de HEERE: Ik heb over de aarde gezworven en haar doorkruist.

De HEERE zei tegen de satan: Heb je ook op mijn dienaar Job gelet?
Niemand op aarde is zoals hij: eerlijk en oprecht, met ontzag voor God en ver van het kwaad.
Hij houdt nog steeds vast aan zijn oprechtheid.
Jij hebt mij tegen hem opgezet om hem zonder reden te verslinden.

De satan antwoordde de HEERE: Huid voor huid.
Een mens geeft alles wat hij heeft voor zijn leven.

De HEERE zei tegen de satan: Kijk, hij is in jouw hand.
Maar spaar zijn leven.

Toen ging de satan bij de HEERE weg.
Hij sloeg Job met pijnlijke zweren, van zijn voetzool tot zijn hoofd.

Job nam een potscherf om zich te krabben, en hij ging midden in de as zitten.

Toen zei zijn vrouw tegen hem: Houd je nog steeds vast aan je oprechtheid?
Vervloek God en sterf.

Maar hij zei tegen haar: Je praat als een dwaze vrouw.
Zouden wij het goede van God aannemen en het kwade niet?
Bij dit alles zondigde Job niet met zijn woorden.

De drie vrienden van Job hoorden van al het onheil dat hem getroffen had.
Elifaz uit Theman, Bildad uit Suah en Zofar uit Naäma kwamen ieder uit hun eigen plaats.
Zij spraken af samen te gaan om hem hun medeleven te tonen en te troosten.

Toen zij hem van een afstand zagen, herkenden zij hem niet.
Zij begonnen luid te huilen, scheurden hun mantel en gooiden stof omhoog over hun hoofd.

Zeven dagen en zeven nachten zaten zij met hem op de grond.
Niemand zei een woord tegen hem, want zij zagen dat zijn pijn heel groot was.