Henoch 13

En Henoch ging naar Azazel toe en zei tegen hem: Voor jou zal er geen vrede zijn.
Een zwaar oordeel is over jou uitgegaan om je te binden.

Toen ging ik naar hen toe en sprak ik hen allemaal samen toe.
En zij waren allemaal bang, en angst en beven greep hen.

En zij vroegen mij om een gedenkschrift van smeekbeden voor hen op te stellen, zodat er voor hen vergeving zou zijn, en om het gedenkschrift van hun smeken op te dragen aan God in de hemel.

Want zij konden van toen af niet meer spreken, en zij konden hun ogen niet opslaan naar de hemel, uit schaamte over hun overtredingen, waarvoor zij veroordeeld waren.

En toen schreef ik het gedenkschrift van hun smeken en hun smeekbede over hun geesten en over elk van hun daden, en over wat zij vroegen: dat er voor hen vergeving en verlenging van dagen zou zijn.

En ik ging weg en ging zitten bij de wateren van Dan, in Dan, dat ten zuidwesten van de Hermon ligt.
En ik las het gedenkschrift van hun smeken voor, totdat ik in slaap viel.

En kijk, er kwam een droom naar mij toe, en visioenen daalden op mij neer, en ik zag een visioen van straf, en het droeg mij op om het aan de zonen van de hemel te vertellen en hen terecht te wijzen.

En toen ik wakker werd, kwam ik bij hen, en zij zaten allemaal bij elkaar en jammerden in Abelsjaïl, dat tussen de Libanon en Sénésér ligt, met bedekte gezichten.

En ik vertelde voor hun ogen alle visioenen die ik in mijn slaap gezien had, en ik begon de woorden van de gerechtigheid te spreken en de wachters van de hemel terecht te wijzen.