Genesis 50

Jozef wierp zich over zijn vader heen.
Hij huilde om hem en kuste hem.

Jozef gaf zijn dienaren, de artsen, opdracht om zijn vader te balsemen.
De artsen balsemden Israël.

Het balsemen duurde veertig dagen, want zoveel tijd was daarvoor nodig.
De Egyptenaren rouwden zeventig dagen om hem.

Toen de rouwtijd voorbij was, zei Jozef tegen de dienaren van Farao: Als jullie mij goedgezind zijn, vertel Farao dan namens mij het volgende:

Farao antwoordde: Ga en begraaf uw vader, zoals hij u heeft laten zweren.

Jozef vertrok om zijn vader te begraven.
Alle dienaren van Farao gingen mee: de oudsten van zijn hof en alle oudsten van Egypte.

Ook Jozefs hele gezin, zijn broers en de familie van zijn vader gingen mee.
Alleen hun kleine kinderen, schapen en runderen bleven in Gosen.

Er gingen ook wagens en ruiters met hem mee.
Het was een bijzonder grote stoet.

Toen ze bij de open plek van het doornbos aan de overkant van de Jordaan kwamen, hielden ze daar een grote en zeer intense rouwklacht.
Jozef rouwde zeven dagen om zijn vader.

Toen de Kanaänieten deze rouw bij de open plek van het doornbos zagen, zeiden ze: Dit is een zware rouw van de Egyptenaren.
Daarom kreeg die plaats bij de oversteek van de Jordaan de naam Abel-mizraim.

Jakobs zonen deden voor hun vader precies wat hij hun had opgedragen.

Ze brachten hem naar Kanaän en begroeven hem in de grot op de akker van Machpela, tegenover Mamre.
Abraham had die akker van Efron de Hethiet gekocht als eigen begraafplaats.

Na de begrafenis keerde Jozef terug naar Egypte.
Zijn broers en alle anderen die waren meegegaan om zijn vader te begraven, keerden met hem terug.

Toen Jozefs broers zagen dat hun vader dood was, zeiden ze tegen elkaar: Misschien gaat Jozef ons haten.
Dan zal hij ons zeker al het kwaad vergelden dat wij hem hebben aangedaan.

Daarom stuurden zij boodschappers naar Jozef.
Die brachten hem deze woorden: Uw vader gaf vóór zijn dood deze opdracht:

Zeg tegen Jozef: Vergeef toch de overtreding van je broers en hun zonde.
Zij hebben je kwaad aangedaan.
Vergeef daarom nu toch de overtreding van de dienaren van de God van je vader.
Jozef huilde toen de boodschappers dit tegen hem zeiden.

Daarna kwamen ook zijn broers zelf.
Ze vielen voor hem neer en zeiden: Wij zijn uw slaven!

Jozef zei tegen hen: Wees niet bang.
Ben ik soms in de plaats van God?

Wees dus niet bang.
Ik zal voor jullie en jullie kleine kinderen zorgen.
Zo troostte Jozef hen en sprak hij hen vriendelijk toe.

Jozef bleef met de familie van zijn vader in Egypte wonen.
Hij leefde 110 jaar.

Hij zag Efraïms nakomelingen tot in de derde generatie.
Ook de zonen van Machir, de zoon van Manasse, werden op Jozefs knieën geboren.

Jozef zei tegen zijn broers: Ik ga sterven.
Maar God zal zeker naar jullie omzien.
Hij zal jullie uit dit land naar het land brengen dat Hij aan Abraham, Izak en Jakob onder ede heeft beloofd.

Jozef liet de zonen van Israël zweren.
Hij zei: God zal zeker naar jullie omzien.
Wanneer dat gebeurt, moeten jullie mijn beenderen van hier meenemen.

Jozef stierf toen hij 110 jaar oud was.
Ze balsemden hem en legden hem in Egypte in een kist.