3 Makkabeeën 5

Toen riep de koning, vol grote woede en door razernij helemaal onverzettelijk, Hermon bij zich, die de zorg voor de olifanten had.
Hij gaf bevel dat hij de volgende dag alle olifanten, vijfhonderd in getal, vele handen vol wierook te drinken moest geven en veel onvermengde wijn, en dat men hen, wanneer zij door die overvloedige drank razend zouden zijn, op de Joden af moest sturen om hen te doden.

Toen hij dat bevolen had, ging hij weer feestvieren en riep hij de voornaamste van zijn vrienden en de legeraanvoerders bijeen die vijandig tegenover de Joden stonden.
Hermon, de opzichter van de olifanten, voerde vlot uit wat hem was opgedragen.

Bovendien gingen de dienaren tegen de avond naar buiten, bonden de handen van de ellendige Joden en bedachten verder wat er nodig was om hen te bewaken, want zij dachten dat dit volk de volgende morgen in één keer zou omkomen en uitgeroeid worden.

Maar de Joden, die voor de volken van alle hulp verstoken leken omdat zij overal met boeien en benauwdheid omringd waren, riepen allemaal de almachtige Heere aan, de heerser over alle macht, hun barmhartige God en Vader.
Met tranen en zonder ophouden riepen zij, en zij baden dat Hij het goddeloze plan tegen hen zou afwenden en hen met een heerlijke verschijning zou verlossen van de dood die voor hun voeten klaarlag.

En hun aanhoudende gebed steeg op naar de hemel.
Toen Hermon de woeste olifanten te drinken had gegeven, hen met veel wijn had gevuld en met wierook verzadigd had, kwam hij 's morgens vroeg naar het hof van de koning om hem verslag te doen.

Maar God zond de koning een slaap.
Hij is de goede beschikking die vanaf het begin van de wereld nacht en dag door Hem bestuurd wordt, en Hij geeft die aan wie Hij wil.

Door de krachtige werking van de Heere werd hij door een heel zoete en diepe slaap bevangen.
Zijn onrechtvaardige plan mislukte helemaal en in zijn onverzettelijke besluit kwam hij zeer bedrogen uit.

Toen de Joden dat aangekondigde uur ontkomen waren, prezen zij hun heilige God.
En zij baden Hem, die zich gemakkelijk laat verzoenen, opnieuw of Hij de kracht van Zijn machtige hand aan de hoogmoedige volken wilde tonen.

Toen het ongeveer half tien was en de man die de gasten moest uitnodigen zag dat de genodigden in groten getale aankwamen, ging hij naar de koning, stootte hem aan en maakte hem met moeite wakker.
Hij wees hem erop dat de vastgestelde tijd van de maaltijd voorbijging, terwijl hij daarover met hem sprak.
De koning dacht over die woorden na, wendde zich tot de maaltijd en liet de gasten tegenover hem aanliggen.

Toen dat gebeurd was, spoorde hij hen aan zich goed te vermaken en de maaltijd heel vrolijk en in blijdschap door te brengen.

Toen het gesprek meer en meer op gang kwam, riep de koning Hermon bij zich en vroeg hem met een bitter dreigement waarom men de Joden die dag nog in leven had gelaten.

Toen hij aangaf dat hij die nacht het bevel had uitgevoerd en zijn vrienden dat ook bevestigden, zei hij, die wreder was dan Falaris, dat zij dit aan de slaap van die dag mochten toeschrijven.

Maar hij zei: Maak zonder uitstel op dezelfde manier de olifanten klaar voor morgen, voor de ondergang van die afschuwelijke Joden.

Toen de koning dit gezegd had, prezen alle aanwezigen hem tegelijk, graag en met blijdschap, en ieder ging terug naar zijn eigen huis.
Zij gebruikten de tijd van die nacht niet zozeer om te slapen, maar om allerlei spot te bedenken tegen deze mensen, die zij als ellendelingen beschouwden.

Zodra 's morgens vroeg de haan kraaide, wapende Hermon die grote dieren en bracht ze in beweging op dat grote terrein.
Het volk uit heel de stad kwam samen voor dit uiterst ellendige schouwspel en wachtte vol verlangen op de ochtend.

Maar de Joden waren die hele tijd bezorgd in hun hart.
Met veel tranen, met gebeden en met droevige liederen strekten zij hun handen uit naar de hemel en baden zij de allerhoogste God of Hij hen opnieuw snel wilde helpen.

De stralen van de zon waren nog niet doorgebroken, en terwijl de koning zijn vrienden ontving, stond Hermon bij hem en riep hem op naar buiten te gaan; hij wees erop dat het plan van de koning nu klaarstond.

Maar toen de koning dit hoorde en verbaasd was over dit goddeloze uitgaan, vroeg hij, want God had hem in alles met onwetendheid geslagen, wat dat voor zaak was waarom hij dit met zoveel haast had uitgevoerd.
Maar dit was de krachtige werking van God, die over alles heerst, die in zijn verstand vergetelheid had gelegd over wat hij eerder bedacht had.

Hermon en alle vrienden wezen hem erop en zeiden: Koning, de grote dieren en het leger staan klaar, naar uw dringende bevel.

Maar door die woorden werd hij vervuld met grote razernij, omdat al zijn gedachten hierover door de voorzienigheid van God waren verstrooid.
Hij hield zijn ogen op hem gericht en sprak met veel dreiging:

Zo moest Hermon zo'n onverwachte en verschrikkelijke bedreiging verdragen.
Zijn houding en gezicht sloegen om, en de een na de ander van de vrienden werd somber van gezicht en rood van schaamte, en zij lieten wie daar bijeen waren weggaan, ieder naar zijn eigen werk.

En de Joden, die dit over de koning hoorden, prezen de heerlijke God, de Heere en Koning van de koningen, omdat zij ook deze hulp van God gekregen hadden.

Toen de koning op zijn manier weer een maaltijd had aangericht, spoorde hij aan tot vrolijkheid.
Hij riep Hermon bij zich en sprak dreigend: Ellendeling, hoe vaak moet men een en hetzelfde bevelen?
Wapen nu eindelijk tegen morgen de olifanten voor de ondergang van de Joden.

Maar de bloedverwanten die mee aanlagen, verbaasden zich over zijn wispelturigheid en zeiden: Koning, hoe lang stelt u ons op de proef alsof wij geen verstand hebben?
U hebt nu voor de derde keer bevolen hen uit te roeien, en zodra het zover is, herroept u weer wat u bevolen hebt.

Toen heeft de koning, die in alles een tweede Falaris was, vol onverstand en zonder acht te slaan op de veranderingen in zijn gemoed die door God waren bewerkt om de Joden te sparen,

met een zeer onreine eed gezworen dat hij niet alleen dezen zonder uitstel wilde straffen met de knieën en voeten van deze wrede dieren en zo naar het graf sturen, maar ook een leger tegen Judea wilde voeren, het land snel met vuur en zwaard te gronde richten en hun heiligdom, waar zij de offers brachten die wij niet mogen binnengaan, in korte tijd met vuur verbranden en voor altijd in de as laten liggen.

Toen werden de vrienden en verwanten heel blij.
Zij vertrokken vol vertrouwen en zetten het leger op alle geschikte plaatsen in de stad om de wacht te houden.

De opzichter van de olifanten bracht de dieren met heel geurige dranken en met wijn vermengd met wierook bijna in een razende toestand.
Tegen de ochtend maakte hij hen angstaanjagend op en gereed.
En toen de stad langs de renbanen gevuld was met ontelbare menigten mensen, ging hij naar het hof en spoorde hij de koning aan tot de voorgenomen zaak.

Toen is hij, met zijn goddeloze hart vol grote razernij, in allerijl met de dieren naar buiten gelopen, om zelf met een wreed gemoed en met eigen ogen de zware en jammerlijke ondergang te zien van hen over wie eerder gesproken is.

Toen de Joden het stof zagen van de olifanten die de poort uitkwamen en van het gewapende leger dat volgde en van het oprukkende volk, en toen zij een afschuwelijk lawaai en gedreun hoorden, dachten zij dat dit het laatste ogenblik van hun leven was en het einde van hun ellendige hoop.

Zij begonnen te klagen, kusten en omhelsden elkaar, en de familieleden vielen elkaar om de hals: de vaders hun zonen en de moeders hun dochters.

Anderen hadden hun pasgeboren kinderen aan de borst om voor het laatst te drinken.

Maar toen zij weer dachten aan de reddingen die hun vroeger uit de hemel waren geschonken, vielen zij eendrachtig op hun gezicht, haalden de kinderen van de borst en riepen met zeer luide stem.
Zij baden de Heere van alle schepselen of Hij Zich met een heerlijke verschijning over hen wilde ontfermen, nu zij in de poorten van de dood stonden.