1 Korintiërs 13

Stel dat ik de talen van mensen en engelen sprak, maar geen liefde had.
Dan was ik een dreunende gong of een schelle bel.

Stel dat ik de gave van profetie had, alle geheimen kende en alles wist.
Stel dat ik zoveel geloof had dat ik bergen verzette, maar geen liefde had.
Dan was ik niets.

Stel dat ik al mijn bezit uitdeelde aan de armen en mijn lichaam overgaf om verbrand te worden, maar geen liefde had.
Dan had ik er niets aan.

De liefde is geduldig en vriendelijk.
De liefde is niet jaloers, schept niet op en is niet opgeblazen.

Zij doet niets onbehoorlijks, zoekt niet zichzelf, wordt niet verbitterd en rekent het kwade niet aan.

Zij is niet blij over onrecht, maar blij met de waarheid.

Zij bedekt alles, gelooft alles, hoopt alles en verdraagt alles.

De liefde vergaat nooit.
Profetieën zullen verdwijnen, talen zullen ophouden en kennis zal verdwijnen.

Wij kennen namelijk maar ten dele en wij profeteren ten dele.

Maar als het volmaakte komt, verdwijnt wat ten dele is.

Toen ik een kind was, sprak ik als een kind.
Ik dacht en redeneerde als een kind.
Nu ik volwassen ben, heb ik afgelegd wat kinderlijk was.

Nu kijken wij in een spiegel en zien wij een raadselachtig beeld.
Straks zien wij van aangezicht tot aangezicht.
Nu ken ik ten dele, straks zal ik kennen zoals ik zelf gekend ben.

Nu blijven geloof, hoop en liefde, deze drie.
Maar de liefde is het grootst.