Hebreeën 9

Ook het eerste verbond had regels voor de dienst aan God en een aards heiligdom.

Er was namelijk een tent ingericht.
In het voorste deel stonden de kandelaar, de tafel en de toonbroden.
Dat deel heet het heilige.

Achter het tweede voorhangsel was het deel dat het heilige der heiligen heet.

Daar stonden het gouden wierookaltaar en de ark van het verbond, helemaal met goud overtrokken.
In de ark lagen de gouden kruik met het manna, de staf van Aäron die gebloeid had, en de platen van het verbond.

Boven op de ark stonden de cherubs van de heerlijkheid, die het verzoendeksel overschaduwden.
Daarover kunnen wij nu niet in detail spreken.

Zo was alles ingericht.
De priesters gingen steeds het voorste deel van de tent binnen om de dienst te doen.

Maar het tweede deel ging alleen de hogepriester binnen, één keer per jaar.
Hij nam altijd bloed mee, dat hij offerde voor zichzelf en voor de fouten van het volk.

Daarmee maakte de Heilige Geest duidelijk dat de weg naar het heiligdom nog niet open was, zolang de eerste tent er stond.

Die tent is een beeld voor deze tijd.
Er worden gaven en offers gebracht, maar die kunnen het geweten van de dienaar niet volmaakt maken.

Het gaat alleen om eten en drinken en allerlei wassingen, regels voor het lichaam, opgelegd tot de tijd van de verbetering.

Maar Christus is gekomen als Hogepriester van het goede dat komt.
Hij ging door de grotere en volmaakte tent, die niet met handen gemaakt is en niet bij deze schepping hoort.

Hij ging niet binnen met bloed van bokken en kalveren, maar met Zijn eigen bloed.
Eens en voorgoed ging Hij het heiligdom binnen en bracht Hij een eeuwige verlossing tot stand.

Het bloed van stieren en bokken en de as van een jonge koe worden op onreine mensen gesprenkeld en heiligen hen voor het lichaam.

Hoeveel te meer zal dan het bloed van Christus ons geweten reinigen van dode werken, om de levende God te dienen.
Hij heeft Zijn eigen leven door de eeuwige Geest smetteloos aan God geofferd.

Daarom is Hij de Middelaar van een nieuw verbond.
Zijn dood kwam ertussen om de overtredingen onder het eerste verbond te verzoenen.
Zo krijgen wie geroepen zijn de beloofde eeuwige erfenis.

Waar een testament is, moet namelijk de dood van de maker vaststaan.

Een testament wordt pas geldig door de dood.
Het heeft geen kracht zolang de maker leeft.

Daarom is ook het eerste verbond niet zonder bloed ingewijd.

Mozes had alle geboden van de wet aan het hele volk voorgelezen.
Toen nam hij het bloed van kalveren en bokken, met water, rode wol en hysop.
Daarmee besprenkelde hij het boek zelf en het hele volk.

Hij zei: Dit is het bloed van het verbond dat God jullie opgelegd heeft.

Zo besprenkelde hij ook de tent en alle voorwerpen van de dienst met het bloed.

Volgens de wet wordt bijna alles met bloed gereinigd.
En zonder bloedvergieten is er geen vergeving.

De afbeeldingen van de hemelse dingen moesten dus hiermee gereinigd worden.
Maar de hemelse dingen zelf vragen betere offers dan deze.

Christus is namelijk niet binnengegaan in een heiligdom dat met handen gemaakt is, een afbeelding van het echte.
Hij ging de hemel zelf binnen, om nu voor ons te verschijnen voor het aangezicht van God.

Hij hoefde Zijn eigen leven ook niet telkens weer te offeren, zoals de hogepriester elk jaar het heiligdom binnengaat met bloed van een ander.

Anders had Hij vaak moeten lijden vanaf de grondlegging van de wereld.
Maar nu is Hij één keer verschenen, aan het einde van de tijden, om de zonde teniet te doen door Zijn eigen offer.

De mensen moeten één keer sterven en daarna komt het oordeel.

Zo is ook Christus één keer geofferd om de zonden van velen weg te nemen.
Hij zal een tweede keer verschijnen, zonder zonde, voor wie Hem verwachten tot redding.